Kerkbanken dragen emoties, doordrenkt van herinneringen.
Niet omwille van het comfort — ze zijn hard en onverbiddelijk —
maar om wat ze bewaren.
Het orgelspel dat de ruimte vult,
de zang van het koor,
een enkele preek die raakt,
een bijbeltekst die blijft hangen.
De doop van een kind,
het stil meeleven bij het afscheid van een dierbare.
Er is tijd om rond te kijken:
banken staan kaarsrecht opgesteld,
licht valt gekleurd door de glasramen,
in de verte flakkeren kaarsen,
heiligen waken al jaren zwijgend vanaf hun sokkel.
En toch… vele banken blijven leeg.
Sommigen krijgen een nieuw leven
in de bibzaal van Elckerlyc.
Een andere functie, een andere plaats —
maar de herinneringen mogen blijven.