Wie bij het afscheid zegt ‘Het was toch maar een hond!’ heeft wellicht nooit begrepen hoe hecht de band kan zijn tussen een huisdier en zijn baasje. Met een huisdier krijg je immers heel snel een band; je ziet hem of haar dagelijks, leeft samen en verdeelt de dag in aandacht en rituelen. Wist je trouwens dat de aandacht die dieren aan hun baasjes tonen, de afgifte bevordert van ‘oxytocine’, het zogenaamde ‘liefdeshormoon’?

Toen de kortharige Labrador Rex in 2005 zijn intrede deed in het gezin Haenen – Engelbosch was het feest voor Sofie, Robin en Lise, respectievelijk 8, 11 en 12 jaar. Het onstuimig beestje veroverde snel de kinderharten. Veertien jaar later namen ze afscheid op 29.05.2019. Iedereen besefte toen, meer dan ooit, welke steun Rex was op hun mooie of verdrietige momentjes. En dan zoekt men naar een ritueel om het afscheid op een dankbare manier in te vullen. De veearts was bereid de euthanasie aan huis te doen met iedereen erbij. In Sint-Truiden werd Rex gecremeerd. De urne met asse (foto) werd enkele maanden later gezamenlijk uitgestrooid. Precies op het plekje van de beek waar Rex altijd gretig insprong, tegen de zin van het baasje. Hoe meer modder hoe liever! Nu mocht het dus wel! Zo kon iedereen op een eigen manier invulling geven aan het afscheid van een geliefd dier. Want iedereen was het erover eens dat Rex een prima kerel was, zachtaardig en speels, een echte kindervriend.

Een huisdier versterkt het gevoel van verbondenheid en heeft een directe impact op het welzijn van zijn baasje. Je mag bij het afscheid dan ook hardop zeggen: ‘Je leven was misschien kort vriend, maar je hebt echt je pootafdruk op de wereld achtergelaten!’